سهیک عزیز ..... دوست من

تو معلم من بودی.....

تو به من درس زندگی را آموختی .......

تو به من اموختی که دوستت دارم را بی بهانه بگویم :

                     به همه مردم شهر....

       پیر مرد تنها....          کودک بازیگوش....        دختر همسایه....

تو به من خدا را شناساندی             آن خدایی که مرا میفهمد .....    آن خدایی که مرا میداند....

تو به من عشق را اموختیی....  و اینکه عشق در همین نزدیکی هاست...

 وبزرگترین چیزی که از تو آموختم :

آن چیزی را بپذیرم که خودم به آن رسیده ام نه تراوش ذهن دیگران

                    و من از تو اندیشیدن را آموختم.......

                              دوستت دارم ...........

                                    دوستت دارم..............

                                            دوستت دارم.............